Follow:

De geboorte van Layla

Een bevalling is een heftige, maar ook hele mooie gebeurtenis. Mijn bevalling ging niet geheel volgens het boekje, maar toch kijk ik er erg positief op terug. Ik heb nooit echt iets gedeeld over de geboorte van Layla, maar nu, ruim twee jaar later ben ik toch een bevallingsverhaal aan het typen. Op dit moment weet ik nog goed hoe het ging en ik vind het toch mooi om mijn verhaal op te schrijven, zodat ik het altijd terug kan lezen. Daarnaast merk ik dat ik vaak aan het vergelijken ben met de geboorte van Romy. En wie weet, misschien zijn er zwangere vrouwen die iets aan mijn verhaal hebben. Het is een realistisch verhaal, zonder al te kleine details, maar wel met dingen als knippen, katheters en dippende hartjes. Ben je zwanger en kun je daar niet tegen, klik dan maar even weg en kom weer eens terug wanneer je zelf bent bevallen.

De uitgerekende datum en strippogingen

Weten jullie nog dat ik een berichtje plaatste op mijn uitgerekende datum van Layla? 7-7-2018. Een mooie datum, ik was er klaar voor! Maar er kwam geen baby en de week erna nog steeds niet. Mijn geduld werd op de proef gesteld. Een paar dagen erna, vlak voordat ik de 41 weken zou aantikken zou ik gestript worden. Dit ging helaas niet door omdat er iemand aan het bevallen was en de verloskundige moest daar uiteraard bij zijn. Ze zou de volgende dag weer proberen langs te komen voor een controle en strippoging. De controle was goed, maar strippen was weer niet mogelijk. Door de zomervakanties, ziekte en familieomstandigheden waren mijn verloskundigen zondagmiddag t/m maandagmiddag niet beschikbaar en stond er iemand van een andere praktijk op wacht. Ze deden daarom liever geen strippoging. Begrijpelijk, maar ook jammer want we waren inmiddels wel heel erg nieuwsgierig naar onze dochter.

15.30 uur – de eerste wee

De volgende dag, zondag 15-7, had ik de hele dag een menstruatie achtig gevoel. Het warme weer was vermoeiend in combinatie met mijn zwangere lichaam en ik besloot om 15.30 uur even op bed te gaan liggen. Ik lag nog maar net en toen kreeg ik mijn eerste wee. Damn! Iedereen zei steeds: “nou, als je een echte wee hebt, dan twijfel je niet of het een wee is of niet. Dat voel je wel!” En ze hadden gelijk, het was overduidelijk een wee. Ik ben nog een uurtje op bed blijven liggen en kreeg toen om het kwartier een wee. In de tijd daarna kwamen de weeën steeds wat vaker, maar het was allemaal nog goed te doen. Marco en ik hebben samen nog de finale van het WK gekeken, Frankrijk tegen Kroatië. Rond 19.00 uur leken de weeën iets af te zwakken en ik baalde enorm. Het zou toch niet vals alarm zijn? Gelukkig niet, want rond 20.45 uur werd het weer een tandje pijnlijker en besloot ik in bad te gaan.

21.00 uur – in bad

Het bad was heerlijk! Ik kon goed ontspannen in het warme water en dat hielp want de weeën kwamen al gauw regelmatig. We besloten ze dan ook te gaan timen omdat er regelmaat in kwam. Bij een eerste bevalling hoef je de verloskundige pas te bellen wanneer je twee uur lang weeën hebt van 1 minuut lang, om de 3-5 minuten. Ik at nog een banaan, omdat ik iedereen altijd hoorde zeggen dat je goed moest eten, zodat je genoeg energie had. De weeën deden inmiddels best wel pijn, maar ik kon ze nog steeds goed opvangen en ontspannen. Marco zat naast me te timen en zodra ik een wee kreeg stond hij paraat met zijn hand, zodat ik daar in kon knijpen. Gek misschien, maar dat hielp me echt. Ik had toen de bevalling begon met Tineke geappt. Ik weet nog dat ik tijdens de weeën een paar appjes van haar kreeg. Marco las ze aan me voor maar ik had inmiddels geen puf meer om iets terug te sturen.

23.00 uur – verloskundige bellen

Om 23.00 uur, precies twee uur nadat de weeën regelmaat kregen, werden ze weer iets heftiger. Ik zei daarom tegen Marco dat hij de verloskundige wel mocht bellen. Er stond nu dus net een verloskundige van een andere praktijk op wacht, dus ik had geen idee wie er zou komen. Op dat moment kon me dat eigenlijk ook niet zoveel schelen. Ze zei dat ze er zo aan zou komen. Niet veel later voelde ik ineens iets geks, alsof er wat knapte. Ik had toen geen idee, maar inmiddels denk ik dat op dat moment mijn vliezen zijn gebroken. De weeën waren nu ook wel écht gemeen geworden. Ik kon ze wel nog goed aan, tenzij Marco niet bij me was. Op de momenten dat ik tijdens een wee niet in zijn hand kon knijpen had ik het gevoel alsof ik overspoeld werd door een wee, in plaats van dat ik erop surfde. Ik had hierover gelezen voor de bevalling, maar er toen niet echt een beeld van kunnen vormen. Nu wist ik precies wat er bedoeld werd haha. Gelukkig kwam het niet vaak voor dat Marco niet naast me zat.

23.45 uur – verloskundige arriveert

Niet veel later kwam de verloskundige eraan. Ze stelde haar voor en wilde de ontsluiting checken. Hiervoor moest ik het bad uit en op ons bed gaan liggen. Dat was niet heel chill, maar goed. Ik deed snel een schiet gebedje omdat ik heel hard hoopte dat ik niet nog maar 2 cm ontsluiting ofzo had. Bleek dat ik al op 6/7 cm zat. Thank God! Omdat het opvangen van de weeën zo goed ging in bad mocht ik daar weer in. De verloskundige ging vanalles klaar zetten en ondertussen werd ik misselijk. Great, alsof die weeën al niet genoeg gedoe zijn. Er werd snel een emmer voor me gehaald en mijn banaan kwam er uit. De verloskundige stak haar hoofd om de deur van de badkamer en riep: “Precies volgens het boekje! Dit gebeurt vaak rond 8 cm!”. Fuck off met je precies volgens het boekje dacht ik. Niet echt info waar ik op dat moment behoefte aan had haha. Ik bleef nog een tijdje weeën wegpuffen en voelde langzaam hoe het gevoel iets veranderde in een heel klein beetje druk. Ik vroeg voor de zekerheid aan de verloskundige hoe persdrang voelt en ze zei: “Alsof je een hele grote olifantendrol uit moet poepen”. Oké, duidelijk haha. Dat gevoel had ik niet dus ik ging door met weeën opvangen. Na een tijdje begon ik toch te twijfelen of ik niet gewoon al persdrang had, dus ik ging weer uit bad om de ontsluiting te checken. Ik zat inderdaad al op 10 centimeter!

1.15 uur – naar beneden

Ik mocht niet boven bevallen, dus ik moest naar beneden. De kraamverzorgster kwam net aan dus de verloskundige liet haar binnen. Ze zei dat ze zo weer boven zou komen om mij naar beneden te helpen. Marco en ik zaten te wachten, maar ze kwam maar niet. Bleek dat ze dacht dat wij gewoon beneden zouden komen. Irritant! Dus wij daarna gauw naar beneden. Met weeën de trap af gaan is niet heel fijn kan ik je vertellen. Beneden aangekomen ging ik nog even naar de wc, omdat het tijdens een bevalling belangrijk is dat je blaas leeg is. Ik wilde graag bevallen op de baarkruk, zodat je de zwaartekracht mee hebt, maar dit kon niet volgens de verloskundige omdat we geen zeiltje klaar hadden liggen ofzo. Ik dacht: wat een onzin, maar tegelijkertijd kon het me ook niet veel schelen en wilde ik gewoon lekker in bed liggen. Daar zag ik ook voor het eerst de kraamverzorgster. Raar, maar ik hield direct een beetje van haar, zo’n fijne vrouw!

1.35 uur – beginnen met persen

De verloskundige zei: ga maar liggen en probeer het eerst zelf maar even. Oké, vreemd dacht ik. Maar prima! Ik ging liggen en ik dacht dat ik een soort van aan het persen was haha. Dácht, want stiekem was ik nog gewoon aan het wegpuffen. Ik vond het heel lastig om over te schakelen van wegpuffen naar actief mee persen. Om 1.45 uur kwam de verloskundige er dus toch maar bij en met haar aanwijzingen ging het beter. Ik vond het persen niks aan. Dat oer gevoel, alsof je hele lichaam iets naar buiten wil werken, dat had ik niet. De pers weeën vielen me echt tegen qua kracht, ik moest het dus ook wel echt zelf doen. Gelukkig ging dat best wel goed. Al na een paar weeën stonden de verloskundige en kraamverzorgster als twee enthousiaste cheerleaders te roepen hoe goed het wel niet ging voor een eerste bevalling. Dat het heel snel ging. Super fijn om te horen natuurlijk! Achteraf gezien denk ik dat ik in bad nog best lang persweeën heb zitten wegpuffen en dat Layla daardoor zelf al een eind op weg was gegaan.

2.05 uur – dippend hartje

Tijdens het persen werd Layla goed in de gaten gehouden. In het begin vond ze alles prima, maar ze vond het al gauw minder leuk worden. Haar hartje dipte steeds en de verloskundige zei dat ik echt heel erg goed mijn best moest doen. Het is geen leuk idee dat je kindje het niet fijn heeft, je gaat je direct zorgen maken. Ik deed dus ook goed mijn best, en perste zo hard ik kon, maar dit was helaas niet goed genoeg. Layla haar hartje dipte steeds meer. De verloskundige gaf me vast een spuit oxytocine, “voor het geval ze na de geboorte direct bezig moesten met Layla, dan hoefden ze zich in ieder geval niet druk te maken om mij en de placenta”… toen dacht ik wel even shit. Daarna zei ze dat ze liever geen knip zette als het niet hoefde, maar dat ze nu toch wel wilde dat Layla er zo snel mogelijk uit kwam. Een knip leek me van te voren best wel eng, maar op dit moment dacht ik alleen maar: kan mij die knip schelen, voor mijn part knip je alles open, als mijn kind er maar levend uit komt! Dus de verloskundige zette de knip en daar heb ik echt helemaal niets van gemerkt. Ik perste nog 1 keer en toen zei Marco: “Oooh, daar is ze!”

2.13 uur – Layla is geboren

Toen Marco dat zei dacht ik: “huh, nu al? Dit was het? Nou, dit kan ik nog wel een keer”. Kun je nagaan haha. Ze begon gelukkig direct te huilen! Zo fijn! Ze had het benauwd gehad, maar daar was al helemaal niks meer van te merken. Ze werd op mijn borst gelegd, ze hapte al snel heel goed aan en ze reageerde op Marco zijn stem. Zo mooi! En wat is het bijzonder en onwerkelijk om dan eindelijk het kindje te zien dat al die tijd in je buik heeft gezeten. We waren heerlijk aan het genieten en ik was bijna vergeten dat de placenta er ook nog uit moest. Ik heb nog een paar keer heel hard geperst, ik heb nog 1 of 2 spuiten oxytocine gehad, de verloskundige heeft op mijn buik zitten drukken en zachtjes aan de navelstreng getrokken, er werd zelfs een katheter geplaatst (voelde echt niet fijn) maar hij kwam er niet uit. Dat vond ik écht niet leuk. Heb je net een mens uit je vajayjay naar buiten gewerkt en dan krijg je dit gesjor en geduw aan je lichaam nog.

3.13 uur – naar het ziekenhuis

Shit, een uur later was de placenta er nog niet uit. De verloskundige durfde, heel logisch, ook niet te hard te duwen en trekken, dus ik moest naar het ziekenhuis. Ze belde de ambulance. Ik weet nog dat ze zei dat hij wel met spoed moest komen, maar dat de sirenes niet aan hoefden. Ik kreeg een schoon shirt aangetrokken, Marco pakte mijn vluchtkoffer en andere dingen bij elkaar en Layla werd snel door de kraamverzorgster aangekleed. Vlak voordat de ambulance er was werd me nog even half zo’n charmant netbroekje aangetrokken, want de navelstreng hing natuurlijk ook nog als een derde been tussen mijn benen. Whaa, zou het zo voelen om een piemel te hebben? Hahha, ik was best goed gehumeurd, denk dat ik echt op een roze wolk zat ofzo. Ik werd op de brancard gehesen en Marco maakte snel een foto, waar ik breed lachend op sta. Marco was iets minder blij met de situatie, want hij moest in de auto én met Layla achter mij aan rijden.

3.40 uur – in het ziekenhuis

In de ziekenauto heb ik nog een dikke nawee gehad. Het was wel een gezellig ritje en toen ik werd overgedragen aan het ziekenhuispersoneel was ik zelfs een beetje sad omdat de ambulancebroeders zo aardig waren haha. Niet veel later kwam Marco aan. Hij had super voorzichtig gereden, met de kachel heel warm en bij het ziekenhuis kreeg de autostoel niet los van de isofix base. Hij was dan ook blij dat hij eindelijk bij mij op de kamer was. Al gauw kwam er iemand bij me. Er werd weer gedrukt en gesjord, ik kreeg wéér een katheter (voelde ik deze keer bijna niks van, bovendien zat hij nu wel vol) en bij de allerlaatste pers poging kwam hij eruit. GELUKKIG! Ik hoefde niet geopereerd te worden. Mijn knip moest nog wel gehecht worden en daarna was het vooral veel wachten. Ondertussen poepte Layla Marco nog helemaal onder, omdat haar luiertje niet goed zat. Hij zat helemaal onder de meconium, gelukkig had ik ook schone kleding voor hem in de koffer gedaan.

We kregen wat te eten en na een tijdje ging ik douchen, met hulp en op een krukje. Ik werd al gauw duizelig en zei dit tegen een verpleegkundige. Heel even was ik in Amerika, heerlijk vond ik het, toen ik weer bijkwam stond er allemaal ziekenhuispersoneel om me heen. Ik was flauwgevallen en werd gauw weer mijn bed in gehesen. Door dat gedoe met de placenta ben ik bijna een liter bloed verloren. Daar heb ik de dagen, weken en zelfs maanden na de bevalling nog behoorlijk last van gehad. Na het flauwval incident was het vooral veel wachten. Ik werd een andere kamer ingerold en daar lag ook nog iemand anders. Ze vertelde me heel vrolijk over haar totaal ruptuur. Arme vrouw. Ik moest eerst zelfstandig plassen voordat ik naar huis mocht. Na heel veel water te hebben gedronken was het eindelijk zover en mocht ik rond het middaguur naar huis. Het huis was alweer helemaal schoon en opgeruimd, je kon echt niet zien dat er die nacht een kind was geboren. Heel fijn! De kraamverzorgster kwam vervolgens ook gauw om ons op weg te helpen. Ivm vakanties helaas wel een andere kraamverzorgster dan degene die bij de bevalling aanwezig was geweest.

Dat de placenta er niet uit kwam was echt balen. Het is jammer dat ik alsnog naar het ziekenhuis moest en het gesjor en getrek aan mijn lichaam, na de geboorte van Layla, vond ik echt niet fijn. Dat haar harte dipte was ook echt niet leuk, maar ik heb al die tijd wel vertrouwen gehad in de verloskundige. Ik kan dan ook wel positief terug op de bevalling. De weeën deden pijn, maar ik kon ze goed opvangen en was meestal echt in control. Ik hoor vrouwen vaak zeggen: als je kindje is geboren, dan vergeet je direct alle pijn. Hier ben ik het echt niet mee eens. Toen ze was geboren voelde ik pas wat de schade was van onderen haha. Maar toch dacht ik toen direct: oh, dit was het? Dit kan ik nog wel een keer! Ik denk dat dat wel genoeg zegt. Overall is het me echt wel mee gevallen. Bovendien is Layla alle pijn helemaal waard geweest!

Ben benieuwd of je dingen herkent als jij ook al eens bent bevallen?

Liefs Sarah

Share
Previous Post

2 Comments

  • Reply Annora

    Zo’n topper ben je, en zo blij toen dat die placenta uiteindelijk toch kwam! ‘t was niet niets, respect voor jou

    27 januari 2021 at 21:31
  • Reply Annora

    Zo’n topper ben je, en zo blij toen dat die placenta uiteindelijk toch kwam! ‘t was niet niets, respect voor jou <3

    27 januari 2021 at 21:35
  • Leave a Reply